wtorek, 4 grudnia 2012

Looper - pętla czasu


W ostatnim czasie bardzo trudno móc obejrzeć film z oryginalnym scenariuszem. I to może w pewien sposób zrazić do siebie wielu ludzi. Bo coraz częściej mamy do czynienia z filmami, w których występuje stale ten sam schemat. Nie ma co ukrywać, że powoli wchodzimy w monotonię oglądając nowe wersje filmów bądź kolejne ich części. Jednak na szczęście nie ma co skazywać wszystkich scenarzystów, niektórym udaje się jeszcze nas zaskoczyć i zadziwić.

Każdy z nas myślał o podróżach w czasie. Jedni w dzieciństwie o tym marzyli, inni zastanawiali się czy po prostu coś takiego jest możliwe. Powstało wiele filmów do tej pory z przenoszeniem się w czasie, jednak czegoś takiego jeszcze nie było. Jak na razie nie ma czegoś takiego jak podróże w czasie. Ale za 30lat będzie to już możliwe! Brzmi nierealnie? Może odrobinkę, ale na pewno kojarzy się wam ze scenariuszem jakiegoś filmu. Otóż tym filmem jest „Looper – pętla czasu”. Oglądając zwiastun od razu możemy domyślić się o czym będzie on opowiadał. W tym krótkim streszczeniu widzimy młodego mężczyznę, którego pracą jest zabijanie osób przysłanych z przyszłości. Robi to z zimną krwią, nie zastanawiając się nad moralną stroną jego zawodu. Co jeśli osobą z przyszłości jest on sam? To już nie takie proste zabić samego siebie.



Zapowiada się bardzo ciekawie, niestety wątek, który wydawałby się główny w całym filmie odchodzi odrobinę na dalszy plan. Bardzo interesującą jest scena, kiedy główny bohater jako mężczyzna z teraźniejszości siedzi w knajpce z przyszłym sobą. Możemy dostrzec tam jak wiele potrafi zrobić z nami czas i doświadczenie, jak mogą one zmienić człowieka. Jednak na tym musimy zakończyć wątek porównywania teraźniejszości i przyszłości.

Akcja zupełnie nie skupiła się na tym, co mogłoby się wydawać oczywistym. Dla jednych jest to lekkie rozczarowanie. Ale osobiście uważam, że nie było to całkowicie złe, ponieważ w pewien sposób znowu przełamało schematyczne myślenie. Akcja potoczyła się wbrew naszym oczekiwaniom, co było według mnie słuszne. No więc na czym skupił się główny wątek? Mogłabym o tym napisać ale w ten sposób nie namówię was do obejrzenia filmu? Wątpie, więc sami oceńcie czego dotyczy ten film.


-EL

niedziela, 2 grudnia 2012

Muzyka inspirująca do działania

*** post związany z kursem Filmoteki Szkolnej - Akcja! ***



1.  Monty Python - "Always look on the bright side of life"

Piosenka z filmu "Żywot Briana". Myślę, że tytuł mówi sam za siebie :)



2. "We are the world"

Piosenka, która uświadamia nam, że gdzieś tam są dzieci, które głodują i potrzebują naszej pomocy. Dzięki niej wiemy, że nie możemy od tego uciekać tylko należy uświadomić sobie prawdziwy obraz i starać się pomóc, bo każdy, nawet najmniejszy gest daje nadzieję.
Oryginalna wersja należy od Michaela Jacksona. W ostatnich czasach powstają kolejne covery wykonywane przez coraz to młodsze talenty. Piosenka ta jest swoistym hymnem dla wielu osób.

środa, 28 listopada 2012

Unmade beds


Dziś chciałabym polecić wszystkim film o zwykłym, prawdziwym życiu, widzianym w jasnych barwach. Reżyser Alexis Dos Santos opowiada nam o emocjach, tęsknotach, marzeniach i rozczarowaniach młodych ludzi. Pokazuje nam znajomość Axla i Very, w sposób niejednoznaczny, dający widzowi wiele do interpretacji.

Wiem, że niektórzy mogą go ocenić jako nudny. Owszem, fabuła toczy się leniwie, bez gwałtownych wydarzeń, szybkiej akcji i adrenaliny, film jest jednak tak przesiąknięty uczuciami i refleksjami, że nie powinien znudzić tych uważniejszych, którzy zauważą każdy detal.


Czy zawsze ścielisz łóżko, wychodząc z domu? Czy zawsze budzisz się na tym samym materacu? Czy zawsze wiesz, dokąd zmierzasz i czego chcesz? To główne pytania, jakie bohaterowie zadają sobie oraz nam. Film jest skierowany raczej do młodych, którzy dalej poszukują swojego miejsca na ziemi, pomysłu na życie, jednak mam nadzieje, że zainspiruje też wielu „ustatkowanych” do przełamania rutyny.

Oglądając „Niezasłane łóżka” nie da się nie zwrócić uwagi na świetną muzykę, wykonywaną przez mało i jeszcze mniej znane grupy muzyczne. Utwory nadają niesamowity, undergroundowy nastrój, który wyrywa ten film z głównego nurtu.

Moim zdaniem jest to rewelacyjnie, niekonwencjonalne dzieło, pięknie nakręcone przez Jakoba Ihre, z niezwykłym klimatem, zachwycającą estetyką i opowieścią o zwyczajnym, słodko-gorzkim życiu. Zawarty w nim optymizm świetnie poprawia humor w jesienne wieczory.

Jeśli ktoś z was zna filmy o podobnym klimacie, niech poleci :)


-DZ

poniedziałek, 26 listopada 2012

Xavier Dolan - jeden z najlepszych reżyserów młodego pokolenia

Dzisiaj chciałabym wam przedstawić młodego lecz bardzo utalentowanego reżysera, który posiada na swoim koncie kilka interesujących pozycji wartych obejrzenia. Aż strach się bać co będzie jak rozwinie skrzydła i z wiekiem nabierze jeszcze więcej doświadczenia. 




Xavier Dolan, bo o nim tu mowa, urodził się w marcu '89 i pochodzi z Kanady. Jego produkcje chwytają za pierś i pozostawiają po sobie miłe wrażenie. Dolan z mistrzowską precyzją splata obrazy i muzykę, budując w ten sposób niesamowitą konstrukcję, która zachwycić powinna każdego kinomana. Niektóre ujęcia nawet zdumiewają gdy dowiadujemy się, że pochodzą one od tak młodego twórcy. 



Imponujący debiut Xaviera, "Zabiłem moją matkę" jest znakomitym filmem, pięknie nakręconym i opatrzonym intrygującą muzyką wzmacniającą przekaz emocjonalny. Po "Wyśnionych miłościach" reżyser zdał najtrudniejszy egzamin: "po dobrym debiucie nakręcił jeszcze lepszy film". Jeśli będziecie zainteresowani tymi obrazami w następnych postach chętnie rozwinę się na ich temat i szczegółowo przedstawię :)


Chciałabym poruszyć jeszcze jeden film pochodzący od tego młodego twórcy pt. "Na zawsze Laurence". Xavier tym razem opowiada nam historię "30-letniego wykładowcy (Melvil Poupaud) marzącego o zmianie płci. O swoich planach informuje swoją dziewczynę, Frederique (fantastyczna Suzanne Clement), która pomimo wątpliwości decyduje się trwać dzielnie przy lubym/ej. Nie wszyscy są jednak równie tolerancyjni - Kanada z przełomu lat 80' i 90' przypomina tu raczej polskie podwórko, niż cywilizowany, otwarty na inność kraj. Choć Laurence co chwila doświadcza nieprzyjemności ze strony otoczenia, trudno mu jednak współczuć. Sukienki i makijaż uczyniły z niego nieznośną, zapatrzoną w siebie mimozę. Czy Frederique i tym razem wykaże się wyrozumiałością?". Film ten miał już swoją światową premierę i posiada 2 wygrane nagrody w Cannes, jedną na MFF w Toronto oraz Transatlantyku. Zachęcam do obejrzenia :)





-PB

sobota, 24 listopada 2012

3 metry nad niebem

Właśnie skoczyłam oglądać "3 metry nad niebem". Wzruszyłam się strasznie. Z jednej strony lubię filmy doprowadzające człowieka do płaczu, z drugiej nienawidzę smutnych zakończeń.

Jest to (niby) banalna opowieść o życiu niegrzecznego chłopca (Mario Casas Sierra), w którym zakochuje się grzeczna dziewczynka (Maria Valverde). I jak to zwykle bywa, najprościej mówiąc grzeczna dziewczynka zaczyna się zmieniać pod wpływem niegrzecznego chłopca. Ale działa to też w drugą stronę. Chłopak zaczyna się otwierać, okazuje się, że w głębi serca jest wrażliwym człowiekiem, tylko los nie obszedł się z nim łaskawie.



Opis jaki znalazłam w Wikipedii:
Film opowiada historię miłości dwojga ludzi z dwóch zupełnie różnych światów. Babi to dziewczyna z dobrego domu, dobrze wychowana i wykształcona. Pewnego razu spotyka Hache, chłopaka-buntownika, impulsywnego i nieodpowiedzialnego, który ma apetyt na ryzyko i niebezpieczeństwo, zwłaszcza w nielegalnych wyścigach motocyklowych. Ku swojemu zdziwieniu oboje zakochują się w sobie.

Nauka z tego filmu: nic nie zdarza się 2 razy. Nie marnujmy szans, które dał nam los, doceniajmy to co mamy, pielęgnujmy i nie pozwólmy, byśmy kiedykolwiek żałowali, że zmarnowaliśmy szansę na wspaniałe uczucie.

Film dla wrażliwych dziewczyn, lubiących sobie popłakać, marzących o jakichś niezwykłych historiach miłosnych i lubiących przystojnych aktorów ; ) . Chociaż zapewne z tą "przystojnością" to kwestia gustu. Mi osobiście Mario Casas Sierra moooocno wbił się w pamięć :)


-Siemka

środa, 21 listopada 2012

Alicja w krainie czarów


„Odbiło ci, zbzikowałeś, dostałeś fioła. Ale coś ci powiem w sekrecie. Tylko wariaci są coś warci” 

czyli o polskim dubbingu do „Alicji w krainie czarów”



„Alicja w krainie czarów” to film w reżyserii Tima Burtona - człowieka uznawanego za jednego z najoryginalniejszych twórców współczesnego kina. 

W opowieści tej przenosimy się do magicznej krainy tej samej, którą niegdyś odwiedziła Alicja Kingsleigh jako mała dziewczynka. W ekranizacji  powraca już  jako dorosła kobieta z zadaniem zdetronizowania podstępnej Czerwonej Królowej i przywróceniem spokoju w Antydii. Choć nie pamięta wiele z poprzedniej wizyty i wie, że nie jest to sen, podejmuje ryzyko nie chcąc zawieść przyjaciół. 



Sam film jest fantastyczny nie tylko przez genialne efekty specjalne, ale również świetną obsadę aktorską - m.in. Johnny Deep jako Szalony Kapelusznik, Helena Bonham Carter wcielająca się w postać wspomnianej wcześniej Czerwonej Królowej oraz Anne Hathaway grająca jej siostrę, Białą Królową. 

Przejdźmy jednak do polskiego dubbingu, za który odpowiada Wojtek Paszkowski. Trzeba przyznać, że głosy polskich aktorów są znakomicie dopasowane do postaci. Może zacznijmy od głównej bohaterki, czyli oczywiście Alicji, której głosu użyczyła Marta Wierzbicka. Ten debiut naprawdę wypadł obiecująco. Cezary Pazura - tu także należą się brawa. Zdubbingowanie postaci granej przez Deppa to nie lada wyzwanie.  Moimi ulubienicami są jednak królowe - Czerwona i Biała, którym głosu użyczyły kolejno: Katarzyna Figura i Małgorzata Kożuchowska. Głos Figury - zachrypnięty, ostry, ale i namiętny był całkowitym przeciwieństwem lekkiego i subtelnego głosu Kożuchowskiej. Na uznanie zasługują również pozostałe osoby, których możemy usłyszeć w polskim dubbingu. Jest on naprawdę na wysokim i wyrównanym poziomie. 

Wszystko to sprawia, że film obejrzałam już chyba dziesięć razy i z wielką chęcią zobaczę kolejne dziesięć.


-ZS